Wchodzi cicho…
jak mgła, która otula wysokie góry.
Nie znam jej głosu,
ani jej kroków.
Za to jej szept…
co jak myśl ulotna,
rozdarł mnie i spokój ukradł.
W moim sercu woła,
w chwili co łączy w sobie
czas i wieczność.
Jest wędrowcem,
co szuka zbłąkanej drogi.
Jest też uśmiechem,
przychodzącym na myśl o szczęściu.
Nie mam pojęcia czym jest jeszcze.
Ale zobaczę...
Wiem, że w dniu spotkania,
nie będę w stanie odróżnić zachwytu od miłości,
bo Ona to wielka tajemnica i wielkie odkrycie.
Tak mówię o Niej
i ciągle pragnę spotkania…
Z Panią Wiktorią
jak mgła, która otula wysokie góry.
Nie znam jej głosu,
ani jej kroków.
Za to jej szept…
co jak myśl ulotna,
rozdarł mnie i spokój ukradł.
W moim sercu woła,
w chwili co łączy w sobie
czas i wieczność.
Jest wędrowcem,
co szuka zbłąkanej drogi.
Jest też uśmiechem,
przychodzącym na myśl o szczęściu.
Nie mam pojęcia czym jest jeszcze.
Ale zobaczę...
Wiem, że w dniu spotkania,
nie będę w stanie odróżnić zachwytu od miłości,
bo Ona to wielka tajemnica i wielkie odkrycie.
Tak mówię o Niej
i ciągle pragnę spotkania…
Z Panią Wiktorią