Czy ktoś ma także doświadczenia, lub żywą teorię z pogranicza BDSMu i duchowości?
Oczywiście, że umowy i zgody, ale są jeszcze więzi których nie negocjuje się, no chyba że telepatycznie...
odnawia pewne obietnice.
Jesteśmy już w takim momencie, że BDSM staje się zbyt sformalizowane na gruncie publicznej mody i zostało ubarwianiem tożsamości kinkiem, fetyszami i grami międzyludzkimi. Niektórym się nawet wydaje, że formuły i konsensus utorują w tej materii drogę ku szybkiemu samospełnieniu.
Klimat powielania wzorców bez podstaw w autentycznych dynamikach skutecznie zagłusza ten śmieszny głos teoretyków duszy...przecież czynności w klimacie miałby tu stanowić wyznacznik nijakiego doświadczenia egzystencjalnego. Coś jak konieczność lub przymus maniakalnej samorealizacji.
Przykro mi patrzeć, jak BDSM sprowadza się do praktyk fizjonomii i tego, co pod nią.
Gdzie miejsce na tę mistrzowską energię, która wyprzedza umysły i ukazuje ścieżki wewnętrznych przemian?
Klimat jest wolnością, a nie rodzajem kultywowanego natręctwa.
W niektórych szerokościach geograficznych ten paradygmat mistrzowski jest pielęgnowany i istnieje pewna ciągłość wydarzeń. Nie jest to incydentalne BDSM, tylko kultura wznoszona ku nowym wyzwaniom, stawiająca wymagania i archiwizująca swój przepływ.
Ponieważ "mistrzowska energia" nie jest cechą jednostkową, a społecznościową i rozwojową.
Istnieje też rodzaj magii w relacjach i specyficzne braterstwo dusz? Czy jest to komuś bliskie?
Oczywiście, że umowy i zgody, ale są jeszcze więzi których nie negocjuje się, no chyba że telepatycznie...
odnawia pewne obietnice.
Jesteśmy już w takim momencie, że BDSM staje się zbyt sformalizowane na gruncie publicznej mody i zostało ubarwianiem tożsamości kinkiem, fetyszami i grami międzyludzkimi. Niektórym się nawet wydaje, że formuły i konsensus utorują w tej materii drogę ku szybkiemu samospełnieniu.
Klimat powielania wzorców bez podstaw w autentycznych dynamikach skutecznie zagłusza ten śmieszny głos teoretyków duszy...przecież czynności w klimacie miałby tu stanowić wyznacznik nijakiego doświadczenia egzystencjalnego. Coś jak konieczność lub przymus maniakalnej samorealizacji.
Przykro mi patrzeć, jak BDSM sprowadza się do praktyk fizjonomii i tego, co pod nią.
Gdzie miejsce na tę mistrzowską energię, która wyprzedza umysły i ukazuje ścieżki wewnętrznych przemian?
Klimat jest wolnością, a nie rodzajem kultywowanego natręctwa.
W niektórych szerokościach geograficznych ten paradygmat mistrzowski jest pielęgnowany i istnieje pewna ciągłość wydarzeń. Nie jest to incydentalne BDSM, tylko kultura wznoszona ku nowym wyzwaniom, stawiająca wymagania i archiwizująca swój przepływ.
Ponieważ "mistrzowska energia" nie jest cechą jednostkową, a społecznościową i rozwojową.
Istnieje też rodzaj magii w relacjach i specyficzne braterstwo dusz? Czy jest to komuś bliskie?