Przykładem takich zewnętrznych nakazów, kodeksów są religie i filozofie Wschodu, które zamiast formuły dostarczają czynny wzorzec zespolenia i ładu.
Cechą filozofii zachodniej i całej jej tradycji intelektualnej jest dualizm.
Wbrew pozorom, wyemancypowaniem wobec myśli, która nigdy nie dogoni języka i moralnej matrycy wszechrzeczy, jest Tao.
Czasem więc, te wewnętrzne imperatywy nie rezonują z porządkiem kosmologicznym , który włada nad konstytucją - budową samej idei, często uproszczonej do zasady.
Sadzę za tym, że pewna predyspozycja będąca jednocześnie kategorią warunkuje tu podejście.
Jeśli więc coś z zewnątrz, naciska na jednostkę, wchodząc w drogę jej samoistnemu dostrojeniu, nigdy to nie wykształci w niej naturalnej postawy etycznej o odpowiednio ugruntowanych mechanizmach.
Chyba, że ktoś te prawdy ma uwewnętrznione w sposób jawny i krytyczny. Uważam, że to już upodobanie wręcz normatywne.
Żadna dyscyplina nikogo nie stworzy na podobieństwo drugiego.
Cechą filozofii zachodniej i całej jej tradycji intelektualnej jest dualizm.
Wbrew pozorom, wyemancypowaniem wobec myśli, która nigdy nie dogoni języka i moralnej matrycy wszechrzeczy, jest Tao.
Czasem więc, te wewnętrzne imperatywy nie rezonują z porządkiem kosmologicznym , który włada nad konstytucją - budową samej idei, często uproszczonej do zasady.
Sadzę za tym, że pewna predyspozycja będąca jednocześnie kategorią warunkuje tu podejście.
Jeśli więc coś z zewnątrz, naciska na jednostkę, wchodząc w drogę jej samoistnemu dostrojeniu, nigdy to nie wykształci w niej naturalnej postawy etycznej o odpowiednio ugruntowanych mechanizmach.
Chyba, że ktoś te prawdy ma uwewnętrznione w sposób jawny i krytyczny. Uważam, że to już upodobanie wręcz normatywne.
Żadna dyscyplina nikogo nie stworzy na podobieństwo drugiego.