forum SzkołaBDSM

Temat lotny. Dwa punkty orientacyjne w dominacji, które chętnie poruszę.

Imperatywy wewnętrzne i autonomia, więc nieco z filozofii i psychologii głębi.
BDSM jest przestrzenią obserwacji wręcz kosmicznych, a to dopiero zaczątek odkryć.
Co wznosi się komplementarnie na wyższe poziomy i dlaczego pryzmat stanu ducha i drogowskazu jest nie do zatarcia?
Czy ścieżki dyscypliny wzmacniają przejrzystość i formuły relacji?
Czyżby archetypy Pierwowzoru i Prawidłowości przenikały psyche klimatycznie zarysowaną bądź zaledwie nakreśloną? Jeśli niebo w Nas, to do czego wzywa?

Taki oto wstęp tejże ewaluacji, której chyba trudno stawić czoła bez zrozumienia samego podłoża dominacji, chociażby ewolucyjnego.

Treść jest kontrolą chaosu, bez; szum, potencjał, prawdopodobieństwo.
Bądź po prostu, strata czasu z patrzenia w sufit.
Temat raczej niema większego znaczenia, jedynie jego zgłębienie i podejście.
Czyli obiekt fascynacji.

Świat człowieka nabiera tempa rozwoju technicznego logarytmicznie.
To co dawniej trwało kilka pokoleń dziś dekadę czy dwie.
To nie ludzie stali się gorsi; nadmiar i brak czasu to przeciwieństwa.
Sprawność pozbawia konturów które dają smak.

Jakby nie spojrzeć; błędne koło; nijakość powoduje nijakie relacje, które w nijaki sposób chcą egzystować bo na nic innego niema czasu.
Bo widzieć i rozumieć to ciężar i tyle.
Po co sobie głowę rozbijać jak rozmycie przepuszcza między palcami.
Bo pochwycić to zbytni wysiłek.

Manifest z początku zabrzmiał dekadencko, przeszedł w romantyzm...

Interesuje mnie w tym temacie etyka obowiązku i imperatyw prawdy będącej spoiwem dla relacji.

Morał to to, co przezwyciężymy drogą dyscypliny oraz oddania, natomiast morale jest motywacją i specyficznym dla klimatu dobrostanem psyche. To to, co odróżnia od tej nijakości, którą przywołujesz, a którą można określić jako realny dyskomfort...po przekroczeniu tej granicy pojawia się suwerenność, naturalna odpowiedzialność i wewnatrzsterowność.

Myślę, że można w tym wątku zmierzyć się także z kantyzmem. Autonomia moralna, którą wypracowujemy w relacji opartej na wymianie władzy- lub konfrontacji z jej aspektami spoza klimatu.

Nie bez znaczenia są również kody językowe.

A rozważania u podstawy są akademickie, czy poszukujące odpowiedzi na poprawność interpretacji założenia zagadnienia?

A jak myślisz?

Nie jest możliwe żebym wiedział a założenie nic nie wnosi.
Jeżeli akademickie, to założenia które nie koniecznie muszą być możliwe do realizacji.
Natomiast rozmowy których istotą jest odszukanie sposobu czy jego możliwości realizacji są czymś innym od teorii.

Wszystko jest teorią, która szuka ujścia w korycie życia.
Wprowadzanie rozgraniczeń jakoby jedno egzystowało bez drugiego jest chybione.

Granty, patenty, to nie wolna myśl rozwijająca normatywność w relacji.

Myslę że dyscyplina wzmacnia relacje bo jako narzędzie powoduje że przestrzegane są zasady i formuły które powinny być jasne i przejrzyste, wtedy nie ma pola do kluczenia.
Przy przezwycięzaniu morału nastepuje taki moment zwrotny i wtedy faktycznie jest taki dobrostan, akceptacja i zadowolenie, wtedy nastawienie się zmienia i pojawia się zupełnie inne podejscie.

Właśnie z tego powodu, filozofia w każdej swej formie przewyższa empirię, gdyż owa zawiera się w samej sobie.

To, co wyróżnia relację opartą na wymianie władzy, jest wzniesienie się ponad zastane paradygmaty kultury i tworzenie wyższych standardów normatywnych relacji. Mam tu na myśli tę jasność i klarowność, które odkrywają się poprzez studium relacji.

BDSM jest także przestrzenią wolnej myśli i meta- umów w znaczeniu symboliki władzy. To także dyskurs w praktyce z punktu homo liber- artysty wyzwolonego z bezzasadnych rygorów.

Czy więc pierwsza kantowska zasada imperatywu kategorycznego jest jednocześnie przejawem klimatycznej autonomii z perspektywy wymiany władzy? Czy te formuły mają na gruncie klimatu swoje pragmatyczne odniesienia?

Wymiana władzy nie jest dla przypadkowych ludzi czy nowo poznanych a jest dla tych którzy mają już do siebie zaufanie, wiedzą na co mogą wzajemnie liczyć i na co ich stać ale przede wszystkim mają takie same postrzeganie swojej relacji i kierunku w którym idą. Z tego punktu widzenia pierwsza kantowska zasada imperatywu która brzmi : "Postępuj tylko wedle takiej maksymy, co do której mógłbyś jednocześnie chcieć, aby stała się ona prawem" może być odczytać jako przejaw klimatycznej autonomii jesli to postępowanie będzie w zakresie wcześniej ustalonym. Pragmatyczne zastosowanie może być takie że na tym poziomie nie potrzebne jest już intensywna dyscyplina i kontrola.

Można powiedzieć, że autonomia jest wewnętrznym prawem jednostki, które rezonuje z ogólem, lub, że ona sama dzięki tym nakazom nie jest heteronomiczną, czyli bezwolną.

Oczywiście, sama mam w tym temacie jeszcze inne zapatrzenia, ale to już zbyt wyemancypowane wnioski.
Pozostańmy wciąż przy związku dyscypliny z postawą autoetyczną.

Tak, istotą jest, skąd pochodzi morale dla wewnętrznej dyscypliny, czy z zewnątrz- z nakazów niejasnych, czy od środka: z wypracowanych lub osłaniających się jako uniwersalizmy moralne dyrektyw.

Nie sadzę, by filozofia nowożytna głęboko dotykała natury samej istoty, jednak jest obrazowa i daje szkielet, który z pewnością ulegnie przemianom epokowo- budulcowym, podlegając prawom egzystencjalnym.

Tak, też tak to widzę, a jeśli chodzi o morale to myślę, że żeby osiagnać pełny i trwały stan dobrostanu to jest to możliwe dopiero z wewnętrznej dyscypliny, bo z zewnętrzych nakazów to i tak musi to sie niejako przerodzić w wewnetrzną dyscyplinę a i tak wcale to nie musi byc trwały stan.

Filozofia ewoluuje wiec kto wie może kiedys wraz z nowymi ideami ktoś głebiej dotknie natury samej istoty.

Chetnie poznam Pani inne zapatrzenia , ale jesli są zbyt wyemancypowane jak na ten wątek to mozna na PW

Przykładem takich zewnętrznych nakazów, kodeksów są religie i filozofie Wschodu, które zamiast formuły dostarczają czynny wzorzec zespolenia i ładu.
Cechą filozofii zachodniej i całej jej tradycji intelektualnej jest dualizm.

Wbrew pozorom, wyemancypowaniem wobec myśli, która nigdy nie dogoni języka i moralnej matrycy wszechrzeczy, jest Tao.
Czasem więc, te wewnętrzne imperatywy nie rezonują z porządkiem kosmologicznym , który włada nad konstytucją - budową samej idei, często uproszczonej do zasady.
Sadzę za tym, że pewna predyspozycja będąca jednocześnie kategorią warunkuje tu podejście.

Jeśli więc coś z zewnątrz, naciska na jednostkę, wchodząc w drogę jej samoistnemu dostrojeniu, nigdy to nie wykształci w niej naturalnej postawy etycznej o odpowiednio ugruntowanych mechanizmach.
Chyba, że ktoś te prawdy ma uwewnętrznione w sposób jawny i krytyczny. Uważam, że to już upodobanie wręcz normatywne.

Żadna dyscyplina nikogo nie stworzy na podobieństwo drugiego.

Tak, i potem na podstawie takich religjnych nakazów tworzone są nakazy państwowe.

Tao to niewidzialna, bezkształtna i wszechobecna esencja wszechświata więc trudno ją dogonić i ogarnać jedynie co można to żyć w harmoni z nią.

Ale można mieć tez pewne prawdy ukryte gdzies np. w podświadomosci i w wyniku nacisku i dyscypliny one się wtedy aktywizują i uzewnętrzniają choć faktycznie nie storza podobieństwa.

Widocznie wody kłonią się ku wschodom, a ku zachodnim płycieją.