BDSM to taka materia, którą łatwo umniejszyć i zdeptać. Nie twierdzę, że nie warto pewnych stanów odświeżać i oczyszczać. Są jednak ścieżki doprecyzowania, samookreślenia, przygotowania i uwieńczenia, kontynuacji i kooperacji.
Dziś ludzie kupują w pojęciu ogólnych to co nowe lub świeżo wyprodukowane, często o niskiej jakości.
Tak też jest z czynieniem przeskoków i okazjonalnym podejściem do klimatu.
Sprawa jasna, początki są mniej skomplikowane. To, co stanowi proces rozwojowy w sensie strukturalnym jest wyzwaniem architekta samego przedmiotu relacji.
BDSM jest więc kaprysem w świetle spraw większej wagi. Choć w moim odczuciu, to sposób na rozumienie tych spraw.
Czy można więc ignorować siebie przez raz- uznanie, a potem odrzucenie własnej tożsamości?
Dziś ludzie kupują w pojęciu ogólnych to co nowe lub świeżo wyprodukowane, często o niskiej jakości.
Tak też jest z czynieniem przeskoków i okazjonalnym podejściem do klimatu.
Sprawa jasna, początki są mniej skomplikowane. To, co stanowi proces rozwojowy w sensie strukturalnym jest wyzwaniem architekta samego przedmiotu relacji.
BDSM jest więc kaprysem w świetle spraw większej wagi. Choć w moim odczuciu, to sposób na rozumienie tych spraw.
Czy można więc ignorować siebie przez raz- uznanie, a potem odrzucenie własnej tożsamości?