forum SzkołaBDSM

BDSM to taka materia, którą łatwo umniejszyć i zdeptać. Nie twierdzę, że nie warto pewnych stanów odświeżać i oczyszczać. Są jednak ścieżki doprecyzowania, samookreślenia, przygotowania i uwieńczenia, kontynuacji i kooperacji.
Dziś ludzie kupują w pojęciu ogólnych to co nowe lub świeżo wyprodukowane, często o niskiej jakości.
Tak też jest z czynieniem przeskoków i okazjonalnym podejściem do klimatu.

Sprawa jasna, początki są mniej skomplikowane. To, co stanowi proces rozwojowy w sensie strukturalnym jest wyzwaniem architekta samego przedmiotu relacji.
BDSM jest więc kaprysem w świetle spraw większej wagi. Choć w moim odczuciu, to sposób na rozumienie tych spraw.

Czy można więc ignorować siebie przez raz- uznanie, a potem odrzucenie własnej tożsamości?

O czym mówisz to raczej intensywność wyborów, i brak ich odwzorowania może dawać odczucie zatracenia samego siebie.
Człowiek nie ma pełnej możliwości definiowania kim jest, chyba że skrajnie.

Skoro nie ma, jak zakładasz, to i wyborów też nie ma, bo i one wymagają zdefiniowania.
Człowiek stoi przed ścianą autorytetu, albo uchodzi w jego cień.

? Nie mówię że nie ma tylko ich brak, a brak nie znaczy że coś nie istnieje.
Autorytet lub oddanie? a gdzie indywidualizm?

Indywidualizm jest cechą pierwotną.

Wszystko i tak niedobór. Z autorytetem i bez.