forum SzkołaBDSM

To bardzo zaniedbany i może dlatego własnie tak obszerny temat w świecie poznawczego determinizmu. Relacje z kobietą fatalną, niosąca za sobą fatum, nasuwa przypomnienie rzeźby X.Dunikowskiego pt. „Fatum. Dusza odrywająca się od ciała”.
Kobieta działająca obiektywnie, a jednak na szkodę, metafizycznie niezależna i wolna. Czy mężczyzna jest gotów przyjąć tę ślepą konieczność i poddać się pozazmysłowym, mesmerycznym węzłom? Mężczyzna wielbi bezwarunkowo, zapominając o ryzyku przeniknięcia do świata duchowego porządku kobiecego.
„Święta Judyta"- kobieta z mieczem i głową Holofernesa, „Tulla Larsen”, nijaka muza Edvarda Munch'a będąca przyczynkiem utraty przez niego palca, a mityczna „Pandora" - kobieta ulepiona z gliny i wody, której inwencja i ciekawość miały sprowadzic na ludzkość rodzaj kary za hedonizm; podobnie postać psotniczej i histerycznej „Lulu” w sztuce Franka Wedekinda, wskazującej na prawdziwość, czyli determinujący model kobiety. Wiele jest przykladów w historii literatury, sztuki i modernistycznym życiu, choć o tym ostatnim niewiele się mówi. Może ktoś się odważy coś wspomnieć o tego typu kastracji i innych bolesnych uwikłaniach w ten aspekt zdyscyplinowanego feminizmu. Zachęcam do opowieści i wspomnień.

Na kobiety trzeba uważać. Jak pozwoli się jej wejść na głowę, to facet przepadł. Korzystać z niej można, zarządzać również ale nie wolno stracić głowy. Proste przykłady: Samson i Dalila, albo Juliusz Cezar, a potem Marek Antoniusz i Kleopatra. Wszyscy marnie skończyli przez kobietę, dla której głowę stracili...

Moje motto: Idziesz do kobiet? Nie zapomnij bata! Jest wciąż aktualne...

Markis, czy znajduje ten bat zastosowanie w stosunku do femme fatal, czy może to strategia odsuwajaca ten nośny, demoniczny typ kobiecy? Co jednak zrobisz, gdy jednak się do Ciebie zbliży?

Bat nie zawsze za działa, ale dobrze zawsze go przy sobie mieć. NIektór kobiety po prostu nie nadają się do przysposobienia.
Jak się zbliży, to już po mnie... Póki jestem...

Często niesie ze sobą fatum (oderwanie duszy od ciała) i to, co w filozofii Kanta nazywane jest „ślepą koniecznością”, że musisz iść w tym, a nie innym kierunku. Fatalizm nie musi być bezpośrednio upadkiem konkretnego przypadku, ale pasmem nieprzewidywalnych zbiegów okoliczności. Czasem bowiem ten wpływ nie kończy się na męskich członkach i nie zaczyna od nich, tylko toczy się w przestrzeni odległej i słabo dostępnej jemu samemu, nawet w stanie ogólnej błogości obiektu.

Całkiem możliwe. Z tego by wynikało, że nie wszystko ode mnie zależy. Bat nie pomoże, zdrowy rozsądek też nie, więc tylko mieć nadzieję, że tak się nie wydarzy.

Potencjalnie: nadal coś widzisz i starasz się być czujny, ale nie na tyle klarownie, by być w stanie tym w pełni zarządzać. To taka aluzja do tytułu wpisu.

Tak jak napisałem. Nie wszystko ode mnie zależy. Trzeba uważać i mieć nadzieję.

Niemniej bat jest konieczny, by stymulować kobiecym zaślepieniem, a przez to samemu tworzyć kanony typologiczne kobiety, takiej bezpiecznej. Jestem „za”, ja to popieram w pełni, gdyż ciężar nie jest ludzką potrzebą.

Dobrze, że o tym wiesz... Ja wiem i Ty wiesz, ale wielu nie ma tej świadomości...

Bat i pręgierz to symbole niezbędnej dla zbawienia pokuty,ale i być może przywołania duszy do ciała dla odwrócenia fatum. Tymczasem posłuchuję „Saint-Saëns Samson i Dalila”, w wystąpieniu Callas i przyglądam się obrazowi Louisa Gauffier'a podziwiając na nim klasyczne wzornictwo posadzkowe i nawierzchniowe.

Samson przepadł z kretesem... Stracił głowę, zapomniał bata i marnie skończył...
A posadzki? Na posadzce też można wychłostać, tym bardziej na klasycznym wzornictwie.

Zawsze można tę klasyczna symetrię przenieść, tak, by cięgi pokładały się wiernie z układem wzornictwa.

Podoba mi się ten pomysł Kruszyno

I to jest własnie ta klasyka w odróżnieniu od awangardowego lania, jak leci.
Architektura, sztuka rzeźbiarska, filozofia i retoryka, estetyka ubioru, moralia to przestrzeń objawień ponadczasowych. Bez głębszego osadzenia w kontekście epokowym także klimat staje się nasycony manieryzmem i powierzowną grą elementów.

Moje oko zawsze wędruje ku źródłom Markis, taka natura mimetyczna.

Klasyka, klasyką, ale celem chłosty jest ukaranie, prewencja, nauka oraz satysfakcja (Pana). Jak przy okazji wyjdzie ładne, klasyczne wzornictwo to i będzie można mówić o sztuce.

Taki przepis jak zrobić z suki kameleona przy pomocy bata &#128076,

Celem chłosty Markis jest czasem odwoływanie do pierwowzóru i idei absolutu, praktyka jego przywoływania oraz katharsis.
Weźmy teraz fatum i kobietę fatalistyczną pod lupę jako przedłużanie kulturowego archetypu tej „niosącej uszczerbek”, choć pod płaszczykiem luźnego manieryzmu. Zachowanie, natura i jej forma, byt fizyczny, ciało to jedno a istota rzeczy, to drugie, bo przecież nawet w tym karaniu i prewencji nie chodzi chyba o zwykłą tresurę, bo to nawet nie imitacja, a o sens naszych działań, sztukę ich płynnosci i to, ku czemu zmierzamy głębiej, lub do czego sięgamy opierając się na konkretnych filarach.

Suki są kameleonami, dlatego tak daleko im do fatalizmu. Ich perspektywa kończy się na tresurze bata właśnie, a zaczyna w punkcie wyjścia. I tak permanentnie. To nawet nie drama, to istna farsa.