forum SzkołaBDSM

Temat jest nie o tym, czego byś chciał, ale o tym, co poświęcasz, z czym masz się zmierzyć. Jak uporać się z męką w walce o własną doskonałość? Forum jest klimatyczne, więc i o dawnych a także dzisiejszych narzędziach tortur, ich genezie i adaptacji. Także o współczesnych bractwach pokutniczych i ich praktykach umęczania ciała, jak np. szyicka Aszura, choć to tylko przykład, jakich wiele.

Ciemne wieki średniowiecza idealnie nadają się dla masochistów. Lubili się umartwiać.

Można tak rzec, że o tych ascetykach, którzy nie dla rozkoszy zmysłów, a z boskich i nieziemskich pobudek, piastowali różne czynności dziś mało zdatne, acz tamtego czasu ideał postępowania, który w wielu kulturach miał swą kolebkę a także ostał się trwale. Tacy darwisze, lub derwisze z bractwa muzułmańskiego, albo tzw. „chrzest ognia" wśród skopowców, czy rytuały kastracyjne i obrzezanie. Już nie wspomnę o postach różnych i pokutniczych cierpieniach, jak i inkwizycyjnych.

Palenia na stosie, wyprawy krzyżowe, herezje, klątwy w imię wiary. Niby tacy pobożni i wierzący a rzeźnia straszna. Średniowieczne tortury, narzędzia tortur to jakiś straszny koszmar. Epoka dla mnie najgorsza w historii epok kulturowych. Na dodatek biedna strasznie. Sztuka z tego okresu to jakieś nieporozumienie. Widać ludzkość w tym okresie bardzo się uwsteczniła. I dodam, że te tortury średniowieczne wg mnie z BDSM niewiele mają wspólnego...

Chyba jednak nie zaprzeczysz, że dziś promuje się także pod postacią wojen udręczenie człowieczeństwa; dzieci naucza się grzeczności i kompromisów, a także modlitw, by poza bytnoscią jednostki realizować schemat niszczenia i degradacji ludzkości. Temat zakryty, często sielankową perspektywą. Jest zdecydowanie dla osób, których takie analogie interesują z punktu widzenia historii; tych, dla których kończy się umowa a zaczyna klimatyczna misja w dybach i pod pręgierzem. Sama jestem praktykiem takiego średniowiecza i totalnych mroków.

Markis, jeśli chodzi o aspekt stylu sztuki, zadziwiasz mnie teraz pełną negacją, Notre-Dame to też nieporozumienie, jak i inne powściągliwe w odblaski katedry gotyckie?

Nie zaprzeczę. Jednak forma zgoda inna.

Nawiązując do sztuki owszem pomyślałem o architekturze, jest trochę dzieł. Pomyślałem również o zamku w Malborku, który bardzo mnie fascynuje, jednak architektura to zamki i kościoły. Porównując tylko z sąsiednimi epokami, czyli antykiem oraz renesansem to ma się nijak. Natomiast literatura, muzyka, malarstwo czy rzeźba to po prostu lipa. To jest moje odczucie.

Ta forma nie jest kwestią gustu i lubowania się w niej,jak pisałam, tylko antytezą do antycznego wzoru człowieka, z jego konsystencjonalnością. Odpowiem cytatem z dzieła filologa klasycznego: „Człowiek jest czemś, co pokonanem być powinno”,- tu wkracza dualizm, bo to, co winno byc pokonane, nie jest samym człowiekiem, nie jest swojego rodzaju klasyczną doskonałoscią. Inaczej byłby człowiek istotą mistyczną, boską i dostępował wstecznego raju. Całkowita negacja średniowiecznego stylu nie przekonuje mnie z racji, że bat jest raczej strzelisty, nie jest chyba maczugą...tu muszę odniesć się do Maczugi Herkulasa w Pieskowej Skale- to moim zdaniem dość awangardowe odniesienie nazewnicze bez realnego kontekstu, Katedry ku niebu zwrócone, a i ku ziemskim bywalcom, nie w gablotach, co jak u wrót Hadesu, za obole oko cieszyć miały i do dobrostanu ducha prowadzić poprzez samoistnienie, więc i pragmatyzm jest w średniowieczu. Zamki, barwne style witrażowe, katedry wciąż wykańczane, mimo upływu czasu, asceza uchodzi za ubóstwo w stylu, a jest jakże wymagająca w detalach.

I tu się nie zgodzę co do zaniżania wartości dzieł epokowych, ale mogłabym o tym epopeję stworzyć. Innym razem. Inną sprawą jest gust i jego tendencyjność. Ja się lubuję w antyku, w nim odnajduję harmonię i estetyczny raj. Jest on jednak antytezą do średniowiecza, które cechuje się rozszczepieniem między tym, co niższe, brudne, grzeszne i tym, co wyższe, zwrócone ku Bogu, Niebu, Boskości, metafizycznej doskonałości- czyli nie tej spojonej w istocie jako takiej(klasycznie).
To odniesienie mistyczne, im wyżej, tym niżej....daje największą przestrzeń przyziemnego pragmatyzmu, które z kolei wyznaję. Antyk jest nauką.

Może i o dziełach średniowiecza można tworzyć epopeję. Cóż więc stworzymy o działach antyku lub odrodzenia? Dalej uważam, że ma się to nijak. Jakby nie było średniowiecze jest okresem zacofania się, w którym kościół przesłonił wszystko, gasił światłe umysły. Przykładem chociażby jest Giordano Bruno, który wtórował Kopernikowi, że nie jesteśmy ośrodkiem centralnym, a kościół określił to jako herezję i spalił go na stosie.
Antyk jest nauką, zaś średniowiecze ciemnotą. Nie wiem, ale chyba od tego mówimy o ciemnych wiekach średniowiecza... ,)

Jednak jednym z „dzieł" średniowiecznych jest np. kraj Mieszka I, co do zacofania, to mnie samą pociągają mroki, ale realnie rzecz biorąc, to średniowiecze nie było zacofane, powstanie największych uniwersytetów, jak Uniwersytet Okswordzki, Uniwersytet Paryski, w Cambridge, a UJ w Krakowie, itd. kobiety nie były jedynie sprzedawane „za mąż” jak w antyku, ale wiele wrót zaczęło się dla nich otwierać, a i w rzeczywistości to były to czasy bardzo cywilizowane, w których nastąpił europejski rozkwit i ogromny rozwój miast, kościół zaś zmagał się z władzą państwową, zabiegał o dominację, co było przyczyną tych mroków, ale jednocześnie przyczynił się do rozwoju dzisiejszej nauki, z tytułami naukowymi a i rzemieslniczymi. Należy pamiętać, że w czasach starożytnych niewolnictwo było podstawą świetności, gdyby nie ten szczebel hierarchii, byłoby różnie z dokonaniami wybrańców.
Jeśli chodzi o biedę, to też nie jest jednoznaczne, jeśli więc epoka trwa ponad 1000 lat, trudno, by w historii nie zapisały się okresy nędzy, mniejszych i większych upadków, chorób i plag, a także zjawisk przyrodniczych.

Masz prawo do swojej oceny, ja mam do swojej. W mym odczuciu nauka i umysł lepiej się rozwijały niż w średniowieczu. Zdecydowanie więcej można podać przykładów filozofów, matematyków, mędrców, odkrywców czy też artystów z czasów antyku niż ciemnego średniowiecza. I nie o mrok tutaj chodzi lecz o ciemnotę.

Dla kręgu kulturowego środkowoeuropejskiego mierniki antyczne są dość odległe uważam, gdyż trudno tutaj mówić o takim bezpośrednim przeniesieniu cywilizacji grecko-rzymskiej w pewną realną prehistorię. Całkiem inne jakości. Antyczny racjonalizm nie był jednak zupełnie wolny od religijno-filozoficznego kontekstu biblijnego, od naleciałosci babilonskich, które były źródłem krzewienia się hellenizmu zachodnioeuropejskiego pod wpływami „kultur Wschodu", np. perskiej. Dzięki ciemnocie średniowiecznej mamy dziś szkolnictwo wyższe i wiele kolegiów sponsorujących, jak wówczas, rozwój badań z ramienia koscioła. W czasach starożytnych inaczej widziano to, co dziś zwiemy sztuką i nauką, gdyż z punktu pragmatyzmu i pewnego utrwalania idei i wielu wyobrażań o świecie, nauki przyrodnicze to była filozofia przyrody.

Nauki średniowieczne to jedna wielka porażka. Skoro tam uczyli, że ziemia to centrum świata. A co do kultury antycznej i Europy to dziś kraje bardziej są rozwinięte te, dokąd doszło cesarstwo rzymskie. Uczeni średniowieczni mimo przewagi czasu byli bardziej tępi niż ci w starożytności. Nie znam żadnych praw, zasad, reguł ze średniowiecza, natomiast z antyku - masę.
Jedna, wielka i ciemna epoka w historii.

Cesarstwo Rzymskie nie obchodziło się z człowiekiem jak z jajkiem, tortury były na porządku dziennym, niewolnictwo i męczeństwo ludu, jeden na drugiego musiał ostro tyrać. Podkreslam „ostro", by drugi miał czas na dywagacje. Tak też jest po dziś dzień.
Jezus też został osądzony według prawa rzymskiego, było ono tożsame z przekonaniami wybranych. Każda epoka ma swe jasne i ciemne strony, nie będąc obiektywnymi, stajemy się tym, od czego staramy się odżegnać. W pewnych kwestiach wskazana jest głęboka analiza, by nie tworzyć prawd samoistnych, dlatego szkoły to miejsca, w których wiedza winna być studiowana: badana, a nie tylko przekazywana.

Pisałem o rozwoju, technologii, a mroczne strony, tak jak piszesz każda miała. Najciemniejsza to średniowiecze

Jakiej technologii?

Rzymianie byli znakomitymi budowniczymi i inżynierami. Wynaleźli beton, dzięki któremu mogli wznosić w swoich miastach ogromne gmachy – świątynie, termy, amfiteatry czy bazyliki. Wodę ze źródeł w pobliskich górach doprowadzały do miast kamienne akwedukty, wodociągi, łaźnie publiczne, kanalizacje. System dróg wybudowany przez Rzymian o łącznej długości przekraczającej 70 tys. kilometrów. Colosea (areny sportowe). Na bazie ich pomysłów współcześni wciąż projektują nowoczesne wynalazki. Można bardzo długo pisać i wymieniać w przeciwieństwie do zaciemnianego i tępego średniowiecza, tak bardzo uwsteczniającego człowieka.

Proponuję pocztać. „Medieval Technology and Social Change”, Lynn White Jr. Oxford University Press, Printed in the USA, This reprint, 1974

Odkrycie betonu? Można w to wierzyć.