forum SzkołaBDSM

"Na własnym ciele i duszy doświadczyłem, że potrzeba mi było grzechów, potrzebna mi była rozpusta, chciwość, próżność i najstraszniejsze zwątpienie, aby nauczyć się uległości, aby pokochać świat, aby nie porównywać go z jakimś przez siebie wymarzonym, wyobrażonym światem, z wymyślonym jakimś rodzajem doskonałości, tylko zostawić go takim, jakim jest, i kochać go i cieszyć się, że do niego należę."
Zupełnie zielony w klimacie, ale wiem, że dusza ma i ciało pragnie być uległa. Czy znajdzie się osoba, która zechcę mną pokierować bym uległ, bym świat pokochał?
Lat 33, budowa ciała misiek i tak samo owłosiony jeśli chodzi o klatę, nogi ręce i brodę.

Uległość zaczyna się od uznawania realnego świata i to nie jest pokora, tylko samo widzenie czystej prawdy, i taka jest realność, nie zaś wynikająca z przyznania racji, lecz uzmysławianiu jej przejawiających się właściwości. Realność osiągamy w zespoleniu ze światem, lecz nawet wychodząc do ludzi, można być wiecznie zamaskowanym.

Czy będąc wiecznie zamaskowanym możemy mówić o realności? Czy samo przywdziewanie maski nie tworzy iluzji? Jak można mówić o uznaniu realnego świata gdy ten świat odrzucamy, naginamy go poprzez zakładanie twarzy kogoś kim nie jesteśmy? Wydaje mi się, że uległość prowadzi do poznania siebie, otwarcia swej duszy i uznania świata takim jakim jest naprawdę.

To jest potencjalna możliwość i wcale nie taka wykluczająca. Człowiek, jeśli ma tę demokratyczną wolność, wykorzystuje ją do masek i gier międzyludzkich, uznanie tego jest także konfrontacją z prawdą o życiu na scenie życia. Taka filozofia dramatu. Jeśli sięgnie się do społeczności pierwotnych mamy większe spektrum naturalizmu i autentyzmu- tam odnajdujemy recepty na podtrzymywanie właściwego nam potencjału. Kultura masowa wymazuje realizm, weźmy za przykład malarstwo realistyczne, które ma być z założenia cichą opozycją do naukowości i ekspansji romantyzmu.
Jeśli dwoje zamaskowanych stoi do siebie zwróconych, to jest ich realność, ale połączenie sprzecznych biegunów owocuje istnieniem dysonansów, dlatego warto zachowywać pewien dystans poznawczy.

Oczywiście zgadzam się z Panią gdy pisze Pani, że człowiek z demokratyczną wolnością ma prawo i z niego korzysta do wykorzystywania masek i gier międzyludzkich. I także zgodzę się z Panią, że jest jedną z prawd o życiu. Jednakże ta prawda jest zniekształcona, został do niej wtrącony fałsz poprzez dodanie masek. Czy właśnie w uległości czyli przyjęciu czegoś co pierwotnie kiełkuje w niektórych jednostkach nie chodzi o zerwanie z trendem masek? Uległy powinien porzucić świat, który sam sobie wymyślił poddać się i przyjąć świat takim jaki jest. Oczywiście zachowajmy dystans poznawczy bo nigdy nie wiemy tak naprawdę do końca co jest maską, a co prawdziwą twarzą. Moje założenie ma w sobie coś z Utopii, Idylli, nie przeczę temu. Co do kultury masowej jest rzeczą bezsporną, iż wymazuje realizm. Niestety taka rola kultury masowej, że tworzy obraz świata idealnego dla odbiorców. Jednakże założenie malarstwa realistycznego w swej podstawie były słuszne. Przybliżenie życia codziennego, a przede wszystkim dobitne przedstawienie życia prostych ludzi bez niepotrzebnych ozdobników?

W moim postrzeganiu tak, chodzi o zerwanie z filozofią dramtu, powrót do realizmu. Ważne tylko, by to nie było dośrodkowym nurtem powielania. Dzielność etyczna jest ważna i jej trwała dyspozycja.

Ależ nie mówmy o powielaniu, a przynajmniej powielaniu świadomym. Czy może się zgodzić Pani ze mną, że uległość jest dzielnością etyczną, a jej dojrzałe pielęgnowanie i rozkwitanie, które w końcu prowadzi do pełnej akceptacji, przyjęcia i poddania się jej można określić jako trwałą dyspozycję?

Chodzi mi to, że nowoczesna rozwiązłość (przeciwstawna realizmowi) zasłania się nauką i bazuje na ludzkim sentymentalizmie, co powoduje taką ugruntowaną skłonność w człowieku, która utrudnia mu trwanie we własnym realizmie. Człowiek ma naturę zdolną do nabywania przyzwyczajeń, od naszej intelektualnej dyspozycji należy utwierdzanie się w nich, ale i też ich poznanie. Na bazie tego kim jesteśmy niesprzecznie w własną wolą budujemy swój autentyzm. Jest on niezależny od wzorców popkultury, która nie zna umiaru i pojęcia przykrości, a opiera się na doznawaniu i przyjemności.

Zgadzam się z Panią, iż nowoczesna rozwiązłość stoi w opozycji do realizmu. Jest swego rodzaju teatrem, człowiek wciela się w role potrzebną do odegrania odpowiedniej sceny. Jednocześnie pisze Pani, że człowiek ma naturę zdolną do nabywania przyzwyczajeń, że tylko od naszej dyspozycji intelektualnej zależy czy będziemy się w nich ugruntowywać i prawdziwie je poznawać. I właśnie w tym doszukiwał bym się drogi do realizmu. Bo jeśli przyzwyczajenia będą szły w parze z prawdziwą naturą człowieka, a rozwiązłość z obiema wyżej wymienionymi to osiągniemy realizm.

Tak długo, jak uległość będzie kroczeniem za kimś innym, a nie trwaniem w tej dyspozycji etycznej, tak długo będzie wytworem popkultury na scenie życia. Dlatego piszę słowo „rozwiązłość”, dlatego BDSM w swym trzonie to wiązanie i dyscyplina (realizm). Nie polega na samym wychodzeniu do ludzi w swojej roli, jak to wielu nawykowo określa.