To, o czym chcę pisać, to perspektywa poznawcza. Jej umysłowa strona i regulacje ludzkich zachowań w kulturze codzienności. Nasuwa mi się skojarzenie. Okno, przez które wyłania się światło jako emanacja żeńskiego pierwiastka mocy oraz ekspozycja female dominatrix. O archetypach, konwencjonalizmie i oryginalności składajacych się na kobiecość. Oczywiście, nie sposób pominąć w tym zagubienia i pytań tych, którzy wpisują się w świat jaśności, ładu i naturalnego zaznaczania swej bytności. Wbrew wszelkiej technologice.

Jakie znaczenie ma słowo "dominacja", gdy odnosimy je do „femrealizmu”?

Wielu z Was szuka swej drogi naznaczonej piętnem dominacji właśnie, załamując się przy tym jak wiązka światła. Starajmy się więc jakimś cudem przeniknąć w ten świat mentalnie i energetycznie, by to, co niedostępne, mogło się stać powszedniością dla wybranych.
Zapraszam więc do zadawania pytań i przedstawiania swego widzenia oddolnie.

Jak zrzucić ciężar pragnień, by wznieść się do lotu?
Jak pozostać w locie, materializując się?
Co spowoduje zamianę fotonu w materię?

"Co spowoduje zamianę fotonu w materię?"
Obserwacja.

"Co spowoduje zamianę fotonu w materię?"
Obserwacja.

A poza labolatorium, w życiu codziennym?

To zjawisko działa tak samo w każdej sytuacji.
Tak naprawdę nie ma nawet przemiany, jest tylko jednoczesna manifestacja obu cech.

Tak, jest potencjał, a sytuacja określa stan postrzegania.
Ale jak ten "potencjał" zastosować w omawianym temacie?
Dodam że piszę metaforycznie, nie dosłownie.

Porzucić pytania i kontrolę nad wiedzą, uruchomić podatność umysłową na potencjalność. Nie traktować potencjału jako stałego odniesienia, tylko uwarunkowanie przez obiekt i podmiot.

Świat femdomowy jest zwartą konwencją wychodzacą ponad kwantowy porządek (lub nieporządek). Tylko przez uznanie tego stanu manifestacji bez większego przywiązania do niego jak do rzeczy. Jednocześnie będąc nim i wybijając się ponad tę fizykalną twórczość w naturze. Ku temu służy alchemia, ale najpierw oczyszczenie ze skostniałych schematów. Samorealizacja to twór nowoczesnej technokultury. Dominacja z punktu żeńskiego pierwiastka jest tylko rodzajem projektu, nie jest esencją i konceptem, nie skupia się na zabawie archetypem walki. Nikt, kto jest silny nie walczy, tylko czerpie ze studni bez dna rękami innej władzy i mocy kopanej. Pojęcie i paradygmat "sprawiedliwości" są tu kluczowe do omówienia.

Czyli być, nie będąc.

W drugą stronę.