forum SzkołaBDSM

Emocje to jedno, ale czy warto rozmawiać o przeczuciach w kontekście różnych kryzysów? Chyba tak.

Od zawsze intuicja potrafiła mnie samą zaskoczyć, ale także inne nazwijmy to parapsychologiczne obserwacje, których nie da się racjonalnie uzasadnić.

Z jednej strony doceniam to od losu, z drugiej wiem jak to jest traktowane w pragmatycznym świecie nauki, nastawionym na zysk.

Może też jest tu ktoś, kto ma wnioski i odczucia, którymi chciałby się podzielić.
Na różne tematy, budujące ku przyszłości.

Jak być sobą, zachować godność i żyć konstruktywnie?

Emocje raczej nie są dobrym doradcą i zazwyczaj podejmowanych wtedy decyzji potem sie żałuje, natomiast intuicja jest jakby podpowiedzą ale czasem może ograniczać bieg zdarzeń. I mnie zastanawia na ile intuicja pozytywnie lub niegatywnie wpływa na ten bieg i na spełnienie się naszego losu.

W ogóle nie wydaje mi się, żeby istniało coś takiego jak los. Los mi się kojarzy z wyrzuceniem jakiegoś faktu z całości i budowaniu czegoś wokół niego, zaopatrywaniu go. Z rodzajem wygranej lub niewygranej.

Wspomniałam o intuicji, ale też o udziale innych zjawisk.
Intuicja jest jak moneta, jest co najmniej trójwymiarowa.

Do tego dochodzą inne zjawiska nietypowe, związane z nielokalną świadomością, z kwestiami czasu, astralnymi doświadczeniami itd. Zdarzają się opowieści o przeszłości dawnych wcieleń, jak w przypadku Shanti Devi lub przypominania regresywnego wydarzeń.
Coraz więcej się mówi o biologii kwantowej i neuroprzekaźnikach. Choć to nie wyjaśnia wydarzeń na granicy wielu przestrzeni i czasu.
Intuicja, czy wpływa? Sama intuicja nie. Pokazuje opcje. Co innego może wpływać o ile ktoś to ma w sobie lub jest nośnikiem tej cechy.
Czy bycie czarownicą jest więc losem?

Pozwolę sobie dołączyć, stawiając sprawę z innej strony: czy nie ważniejsza od samego faktu posiadania tej „wiedzy” jest decyzja, co z nią zrobimy?
Nielokalna świadomość, biologia kwantowa czy intuicja to zaledwie aparatura odbiorcza. Można być nośnikiem niezwykłych predyspozycji, ale sama percepcja bez działania pozostaje jałowa. Intuicja jedynie pokazuje opcje — nie stawia kroków, nie kształtuje rzeczywistości ani nie ponosi odpowiedzialności.
Dlatego „bycie czarownicą” nie jest biernym losem czy trafem na kosmicznej loterii. O wszystkim decyduje to, co wydarza się krok dalej: w co tę wiedzę przekujesz, jakiej intencji ją podporządkujesz i co z nią zrobisz w materii. To nie wgląd decyduje o sprawczości, lecz wybór.

Tak też to praktykuję. Do pewnych swoich granic możliwości.
Natomiast nielokalną świadomość badam, częściowo umysłem, częściowo wychodząc poza jego granice.
Istnieje rodzaj wyboru w tych polach świadomości. Nazwałbym to wektorami przepływu.

Ciekawe jest to przejście: od intuicyjnej czarownicy z początku wątku do chłodnego analityka operującego wektorami przepływu. Czy te dwa podejścia – badawcze i intuicyjne – nie wchodzą sobie w drogę przy określaniu tych granic?

Wchodzą sobie w drogę.

Uzupełniając się, czy kolizyjnie?

Wchodzą sobie w drogę.

Takie spotkania "w drodze" mogą być ożywcze, lub wręcz odwotnie.

To współistnienie odrębnych sobie płaszczyzn, które przenikają do podstaw rozwoju i pogłębiają samą esencję.