forum SzkołaBDSM

Czy czasem brak zaradności, cwaniactwo, afektywność.
W dzisiejszych czasach nie jest traktowane jako SM?

SM jest to posiadanie, bądź należenie, na szczególnych warunkach, niewoli.
Czy bez fizycznej niewoli, z wyboru narzucającej obowiązek jednej stronie, a przymus drugiej.
Jest możliwe prawdziwe SM czy BDSM?

Czy nie będzie to dom bez fundamentu, rozpoczęty od budowy komina na dachu?

Stąd nijakość, cykliczność i brak smaku czy chęci do działania na poważnie.
Taki, kapitalizm SM, maksymalizacja zysku.
Fikcyjny hedonizm, bo powierzchowny.

Dlaczego tak bardzo rezygnujemy z mocnych korzeni i cementownia tego kim jesteśmy i co tworzymy?
Dlaczego zostawiamy potencjalność w stanie chaosu.
A wyuzdanie staje się kompasem, za którym chodzimy w koło.

SM na warunkach niewoli nie jest konieczne. Bywa czasem w formie BDSM, ale nie musi.

A uważasz że niewola jest u podstaw, czy jest tylko elementem składowym?

Uważam, że nie leży u podstaw, może towarzyszyć.

Dla niektórych jest zasadnicza, dla niektórych wypadkową, dla innych zastępcza.

Każdy aspekt BDSM żyje swoim życiem, jednocześnie może tworzyć elementarną całość.

Jestem zdania, że brak elementu "bezradności", uniemożliwia w pełni odczuwanie dynamiki SM.

Hierarchia, dyscyplinowanie, karcenie, podążanie za / uleganie, jest w moim przekonaniu urabianiem materiału.

Urabianiem do pełnych odczuć SM.

Oczywiście jest to droga indywidualna.
Mi chodzi, o jej skrajność.

Co masz na myśli pisząc o bezradności? Oddanie kontroli?

Widzę te wszystkie elementy jako niezależne, co może wskazywać na mój analityczny umysł. Zawsze zachęcam do pogłębiania konkretnych aspektów BDSM w odniesieniu do osobowości, rozkładania i skupienia na danym spektrum np. dyscyplinie, kontroli, zamiłowaniu odczuwania bólu, pasywności, posłuszeństwie, oddaniu, adorowaniu, pokorze, unieruchomieniu, zniewoleniu fizycznym, lojalności, tabu....cóż, zdarzają się relacje zgłębiające np. określony fetysz, lub kategorię wartości.

Jeśli chodzi o SM, minimalizm wskazany, rozpraszanie zmysłów nie służy ekstremalizmowi (jednym słowem katharsis).

"bezradność" - tak, oddanie kontroli, ale stricte w formie fizycznego unieruchomienia.
Fizyczna restrykcja ciała, od tej banalnej do wysublimowanej formy.
Postrzegam to, jako bazę do dalszych działań.
Bo czy można uzyskać w inny sposób kontrolę SM?

Jest to część całości, nie mniej gdy praktykowane, powinno stawać się całością.

Co w efekcie, tak, daje katharsis.

Myślę, że może też być takie SM pozbawione kontroli, lub afektywne.

A ja uważam, że przeważającej mierze dziś większość sprowadza się do instynktów, także dominacja, uległość, SM, kontrola, wszystko to, o czym piszecie...

Wiele kultur, czy religii opiera się na instynktach. To, że ludzie prowadzą wojny też wynika z podstaw naturalistycznych. Niemniej, nie jest kwestią samo wykluczenie istnienia siły witalnej jako uwarunkowania, ale to, jak obchodzę się jako człowiek z samym sobą- i tu dopiero pytanie "kim jestem?", na ile poznaję funkcjonowanie własnej natury, poziomy egzystencji, jaką rolę w wyznaczaniu celów jej przypisuję, a jaką rozumowi.

Można też wiele pisać o instynktach płciowych i roli społeczno- kulturowej, o ekspansji biologicznych popędów. Pytanie, jak w tle tej tematyki wypada sama kontrola i czy istnieje w klimacie mechanizm regulacji wegetatywnej inny niż poprzez umysł. Czy zostaje przymus i wygaszanie bodźców, czyli behawioryzm i tresura?

Może BDSM ma także oblicze ścieżki duchowej, która nie ustanawia celów, a bywa drogą uwolnienia, świadomości, porzucenia uwarunkowań i rozkładu narzuconych wartości.

No tak, instynkt.
Czy godzi się żeby niższe funkcje rządziły wyższymi?
W sytuacji zagrożenie, tak.
Układania naszego życia i relacji, raczej nie, na pewno nie.


Ekspresja jest wypdkową tego, co nas buduje, a buduje nas to kim jesteśmy i skąd się wywodzimy oraz dokąd zmierzamy.

Pytanie, jestem kim jestem bo jest we mnie ta potrzeba, i tylko ją odkrywam?
Czy faktycznie wybieramy kim jesteśmy?

Czy istnieje granica, że można powiedzieć definitywnie, co jest powodem czego?

Jeżeli nie, to jedynie uczymy się w życiu rozumieć które rzeczy są dla nas dostępne, i jak możemy się do nich dostać.


Dlatego musimy aspirować do "wyżej", szukać tego, czego jeszcze nie odkryliśmy.
Bo kto wie dokąd zajedziemy.

Podstawą wszystkich ruchów jest ludzki witalizm. A ruch umysłu jest blokadą dla ruchu ciała. Człowiek staje się obserwatorem myśli, nawet nie daży do celów.

Jest tak, może osiągamy po prostu pewien komfort i godzimy się, mniej, bądź bardziej świadomie.

Albo osiągamy pewien dyskomfort, który nas nie warunkuje, by kierować się instynktem, iść drogą poznawania...komfort raczej ukierunkowuje na określone bodźce, czy to fizyczne, czy nawet opakowane w duchowość.

Dla mnie to jest proste. Pokora, dyscyplina i asceza we wszystkim, nawet rozwoju.

Czy się godzi, aby niższe funkcje rządziły wyższymi? Chyba nie... ale mało kto się teraz nad tym zastanawia.
Na pewno instynkt jest mechanizmem pierwotnym i niezbędnym do funkcjonowania i większość opiera na nim egzystencję...

Determinizm. Przetrwanie gatunku i warunkowanie człowieka do funkcji życiowych. Tworzenie go. Dlatego nie popieram tresury, wolę taką płynność, że istoty są zależne i zarazem niezależne w sobie i spójnie są realnie połączone na polu fetyszu, zainteresowań, preferencji życiowych, poziomu rozumowania. Wtedy znikają pytania, a po co i dlaczego on robi tak, a ja chcę inaczej.

No właśnie, tam człowiek powinien aspirować.

Jest to rodzaj ekskluzywnej wegetacji...takie opieranie na instynkcie...oczywiście zawiera się jednocześnie w człowieku, tylko stawiać na tym coś, jak na fundamencie ...

Ciekawe jest, że systemy i religie, przy wzniosłych założeniach osiągają efekty Pawłowa i jakoś wychodzi odwrotnie, niż w słowach.

Myślę że ludzie popadają w pewne obsesyjności myśli.
Myślę że ogółem w naszych życiach, jest zbyt dużo hedonizmu jako motor napędowy.

"Ekskluzywna wegetacja" - ciekawe określenie.

Ekskluzywna, ponieważ nie pozwala dostrzec, że jest wegetacją.