forum SzkołaBDSM

scorpi74 pisze:

A jakie mieli wtedy do tego narzędzia? bo brzmi intrygujaco

Wykorzystywali bliskie naturze zdobycze, jak kości tworzące czyścili i gładziki, a także dbając o optykę skóry stosowali natłuszczenie dziegciem, woskiem, a nawet tranem i żywicą.

Ja stosuje pastę do skóry z woskiem pszczelim i faktycznie daje fajne efekty. Mam tez taka starą szczotkę z drewnianym uchwytem i naturalnym włosiem. Myslę ze takie szkolenie w cechu, to by się przydało każdemu w drodze do doskonałosci. Ja naprzykład jeszcze nie miałem okazji czyścić i polerować np plecionych batów a to chyba wymaga wiedzy i wprawy.

scorpi74 pisze:

Ja stosuje pastę do skóry z woskiem pszczelim i faktycznie daje fajne efekty. Mam tez taka starą szczotkę z drewnianym uchwytem i naturalnym włosiem. Myslę ze takie szkolenie w cechu, to by się przydało każdemu w drodze do doskonałosci. Ja naprzykład jeszcze nie miałem okazji czyścić np plecionych batów a to chyba wymaga wiedzy i wprawy.

A czasem naprawy.
To wręcz rytuał mnisi. W duchu lechickim to też kwaszenie skóry.

Dzień dobry nie wiem czy moja Pani Kruszyna będzie zadowolona ale w sprawie konserwacji skóry mogę coś powiedzieć moi przodkowie byli Rymarami dlatego mogę powiedzieć że skórę polerowanie szkłem przez pocieranie do połysku stosowano też barwniki naturalne tłuszcze zwierzęce: Do najstarszych metod należało mechaniczne wmasowywanie w skórę smalcu, łoju (np. baraniego), a nawet tranów. Zmiękczało to materiał i zabezpieczało przed wodą.Wosk pszczeli: Stosowany do tworzenia grubej warstwy hydrofobowej. Po rozgrzaniu wosku wcierano go szczotką w szwy oraz lico skóry, co zapobiegało jej przemakaniu.Olej rycynowy i oliwa z oliwek: Używano ich do odżywiania i regeneracji przesuszonej skóry. Olejki przywracały jej elastyczność, jednak nakładane w nadmiarze mogły przyciemnić kolor obuwia.Sadza i popiół (jako barwnik): Wypastowano e buty często nabłyszczano i dodatkowo konserwowano poprzez długotrwałe polerowanie wełna oraz skóra z włosiem
Na pewno były inne metody te znam z dzieciństwa i opowiadań dziadka . Miłego dnia wszystkim i pani Kruszynie oczywiście

Pit pisze:

Dzień dobry nie wiem czy moja Pani Kruszyna będzie zadowolona ale w sprawie konserwacji skóry mogę coś powiedzieć moi przodkowie byli Rymarami dlatego mogę powiedzieć że skórę polerowanie szkłem przez pocieranie do połysku stosowano też barwniki naturalne tłuszcze zwierzęce: Do najstarszych metod należało mechaniczne wmasowywanie w skórę smalcu, łoju (np. baraniego), a nawet tranów. Zmiękczało to materiał i zabezpieczało przed wodą.Wosk pszczeli: Stosowany do tworzenia grubej warstwy hydrofobowej. Po rozgrzaniu wosku wcierano go szczotką w szwy oraz lico skóry, co zapobiegało jej przemakaniu.Olej rycynowy i oliwa z oliwek: Używano ich do odżywiania i regeneracji przesuszonej skóry. Olejki przywracały jej elastyczność, jednak nakładane w nadmiarze mogły przyciemnić kolor obuwia.Sadza i popiół (jako barwnik): Wypastowano e buty często nabłyszczano i dodatkowo konserwowano poprzez długotrwałe polerowanie wełna oraz skóra z włosiem
Na pewno były inne metody te znam z dzieciństwa i opowiadań dziadka . Miłego dnia wszystkim i pani Kruszynie oczywiście

Ten dzień dość późno się zaczął. Robisz skórzane kroki.

kruszyna pisze:


scorpi74 pisze:

Ja stosuje pastę do skóry z woskiem pszczelim i faktycznie daje fajne efekty. Mam tez taka starą szczotkę z drewnianym uchwytem i naturalnym włosiem. Myslę ze takie szkolenie w cechu, to by się przydało każdemu w drodze do doskonałosci. Ja naprzykład jeszcze nie miałem okazji czyścić np plecionych batów a to chyba wymaga wiedzy i wprawy.


A czasem naprawy.
To wręcz rytuał mnisi. W duchu lechickim to też kwaszenie skóry.

Tak naprawy też.
Rytuał mnisi czyli na kolanach i do tego łańcuchy żeby podkreslić doniosłość procesu i skupienie na pracy.

scorpi74 pisze:


kruszyna pisze:


scorpi74 pisze:

Ja stosuje pastę do skóry z woskiem pszczelim i faktycznie daje fajne efekty. Mam tez taka starą szczotkę z drewnianym uchwytem i naturalnym włosiem. Myslę ze takie szkolenie w cechu, to by się przydało każdemu w drodze do doskonałosci. Ja naprzykład jeszcze nie miałem okazji czyścić np plecionych batów a to chyba wymaga wiedzy i wprawy.


A czasem naprawy.
To wręcz rytuał mnisi. W duchu lechickim to też kwaszenie skóry.




Tak naprawy też.
Rytuał mnisi czyli na kolanach i do tego łańcuchy żeby podkreslić doniosłość procesu i skupienie na pracy.

Cały proces nauki mistrzostwa to jak otwieranie tajemnych drzwi do loży wybranków. Inicjacja, przejście i sygnifikacje.
Cały ten system cechowy powinien być traktowany jak najwyższe dobro i kulturowe dziedzictwo. To niepojęty zaszczyt, taka skórzana misja.