forum SzkołaBDSM

Czas na hartowanie ducha w przestrzeni talentów wydobywczych.
Wybrałam taką ramę metaforyczną, która obejmuje proces kształtowania klimatycznego kunsztu, choć może nie całego, zaś tego po odkryciu na bodźce, wszelkie gradacje i oddaniu w ręce niezłomności.

Czy ekspozycja i ekspozytor to medal statyczno- dynamiczny?

Z namiętnością porozmawiam o stylach rzemiosła i ich sygnifikatach; ponadto o wzmacnieniach i utwardzaniu charakteru; o podatności i wrażliwości na formowanie.
Kuźnia to także miejsce powstawania dyscyplinujących narzędzi i wytwornych wyposażeń. Sama w sobie jest wnętrzem, w którym warto być stale obecnym, gdyż pozwala odnaleźć swój potencjał do pracy na głębszym gruncie.
Wspomniałam o nabywaniu praktyki poprzez stopniowanie i intensyfikowanie. Mogą to być próby krępowania, nacisku, reaktywności wizualnych, termicznych i wiele innych. Sam trening zalicza się do tematu, jak i wszelkie sensoryczne deprywacje, po wędrówki w świeci tabu, szczególnych misji i wyższych wglądów energetycznych.

Może to magiczna strefa wybijania czegoś poza nas? Tego, co jest niesłużebne i niegodne w myślach.

To pole uziemienia i urzeczywistnienia symboli.

Czy taki ktoś posiada?

Fajnie jest miać kuźnię zwłaszcza taką bogato wyposażoną. Takie miejsce dodaje realności w kunszcie kształcenia a dobrze wyeksponowane narzedzia i sprzęty dodają smaku i wyrazu i potrafią powodować efekt respektu już na sam ich widok. W takich miejscach kształtuje się materiał i sprawdza jego wytrzymałość i podatność na obiążenia.
Myslę ze to raczej nie strefa wybijania z nas czegoś tylko wydobywania , sprawdzania czy przesuwania granic.

Mieć, czy być...można podjąć w tym kierunku temat, ponieważ dotyczy on ogólnie treningu.
Przypominam sobie pewną niekomercyjną Feminę, od której roszczeniowi klienci dopominali się studia BDSM. Femdom wybrała wolność a nie procedury usługowe.
Ona swoją kuźnię osobliwości nosi w sobie, zamiast tylko odwzorowywać coś.

Niemniej, jeśli ktoś gustuje w stricte obróbce metali, to jak najbardziej, można iść w tę stronę. BDSM to też czyste rzemiosło i esencjonalna praktyka, a nie jakiś kicz.

Myślę że najpierw to być a jak juz się jest to mieć. Jak się już ma to nie jest się zdanym na cudze.

Wiekszość to jednak gustuje w virtual, kuźnia i obróbka metali to raczej nisza dla entuzjastów.

Nisza jest dla tych, którzy wiedzą, czym jest jej istota.

Tak, a pozostali żeby zdobyć tę wiedzę mogą się dokształcać aktywnie przez trening i szkolenie lub pasywnie przez konteplacje i wyciszenie.

Chyba na gumowych uszach.

Każdy styl rzemiosła dobry jeśli daje efekt.

W mitologii nordyckiej jest wiele śladów tematyki. Mroczne elfy często nawiedzały miejsce rzemiosła i samych mistrzów dodając magicznych mocy ich wytworom. Istoty te bywały subkreatorami i artystami w dawnych opowieściach północnych, nosicielami piękna i idealizmu, a czasem małostkowości. Średniowiecze skupiło się szczególnie na ich akrobatyce i figlarstwie.
Słowiańskim uosobieniem kowala był Swaróg, który patronował także monogamii. Niemniej grecki bóg Hefajstos, symbolizował już znacznie bardziej wybuchową mieszankę miłosnej metalurgii.

Tak wiele starych kultur miało w mitologii bóstwa od metalurgii i kowalstwa. Z tego co pamietam Hefajstos wykuwał groty do strzał Amora wiec faktycznie to była wybuchowa mieszanka miłosna.

W temacie hartowania ducha to lubie i czasem praktykuje wyciszenie się - np przez cały dzień a nieraz kilka nic nie mowię i wycofuje się w aktywnosci - np. nigdze nie chodze. Niestety nie mam za wiele okazji zwłaszcza żeby dłuzej np kilka dni być w tami reżimie. Potem jak się wraca "do żywych" z takiego wyciszenia to jest fajne wrażenie spokoju a wszystko dookoła "biegnie". Jestem ciekaw i może kiedyś uda mi się tak spedzić czas z jakąś dodatkową deprywacją sensoryczną. Jestem ciekaw jak umysł pokonuje takie niedogodnosci w dłuzyszm okresie i jaki jest tego potem efekt.

Przyjęcie odpowiedniej postawy wobec życia, medytacja i minimalizm jak w Zazen. Z pewnością to bardziej czuwające podejście i bardziej w duchu serca, czyli neuroplastyczności.

Tak, to taka spokojna rozgrzewka przed głebszymi i dodatkowymi doznaniami.

Dla równowagi z aktywnego stylu czasem mam np. działanie pod presją czasu czy kary i tu dla odmiany wszystko dzieje się szybko i jest wrażenie braku czasu.

Zazen nie jest rozgrzewką, ani przeciwieństwem chaosu. To zwyczajna postawa równowagi.

Tak wiem, ale to co ja uskuteczniam raczej dalekie jest od Zen. Nie stosuje, diety czy nawet głodówki i nie skupiam się intesywnie na medytacji i oczyszczeniu.
Ale faktycznie pomaga mi utrzymać równowagę w sinusoidzie wrazeń.

Wrażeń? W hartowaniu to raczej chodzi o cechy jak dyscyplina, czy tolerancji na dyskomfort, odporność i adaptacja. To także budowanie lojalności, zachowania umiaru czy zwyczajnej etyki postępowania, jak uczciwość i honor, a nie warunkowość.

Mi chodziło o wrażenie w sensie odczucia i reakcji organizmu na bodzce zewnetrzne . Po wyciszeniu ma się wrażenie spokoju po stresie ma się wrażenie zmęczenia.
I tak w hartowaniu chodzi wzmacnianiu i utwardzaniu charakteru przez dyscypline, odpornosc i adaptacje i w miare moich mozliwosci staram się to osiągnąć.

Jeśli trening pewnych czynności np. obsługa przy stole, etykieta publiczna, czy wytrzymałości na ból wzmacniają więzi, to i buduje się ta etyka serca, te przekazy neuronowe i alchemiczne wzorce mózgowe, które te bodźce zewnętrzne potem porządkują i integrują na poziomie reakcji i zachowań. Tworzą się nowe rozwiązania w mózgu, synaptyczne.

Tak, budowanie więzi i etyka serca jest jeszcze lepsza jesli obie strony są na tym samym poziomie i patrzą na cały proces w podoby sposób . Ja np lubie obsługę przy stole, mam wyobrażenie jak ma to wyglądać i pewne doswiadczenie, wiec w takim przypadku nowe rozwiazania nie powinny być przeszkodą a wrecz możliwe ze bedą zgrane na poziomie reakcji i preferowanych zachowań.

A co w takim razie z tą sinusoidą wrażeń, lub fazami wzlotów i upadków, cyklami zamrożonych emocji i ich górnolotności, co z pełnią i fragmentarycznością dostępu do intencji? Skąd przekonanie, że to nie jest narzucony obraz umysłu na samą żywotność w relacjach i jej otwarcie na przemiany , w tym zamierzony szlif. Ponieważ te osobliwości i ten wysiłek wewnętrznego głosu to jedno i podlega praktycznej ścieżce odkrycia.
W wersji jednak dopasowania racjonalnego, czy afekt kontroli nie sparaliżuje więzi?

Myślę że w każdej interakcji nawet takiej zimnej i bezemocjonalnej może pojawić się sinusoida, faza czy cykl bo nie ma idealnie stałolinijnych czasowo relacji. Jeśli pojawiają się niepożadane afekty emocjomalne to trening i dyscyplina powinny budować odpornosc na takie odruchy.
Z narzuconym obrazem faktycznie moga byc czasem problemy nawet przy otwartosci na przemiany ale tu chyba stopniowanie lub intensyfikacja praktyk powinny rozwiązywać ten problem ale to zależy od podatnosci i wrazliwosci na formowanie.