forum SzkołaBDSM

To, czego trzeba ze świecą szukać. Co stanowi naturalną podporę osobowości i bytu w relacji. Można to określić jako tożsamość lustrzana, niezależna, przełamujące bariery uwarunkowań w sposób suwerenny i swobodny.

Klasyczny model bycia.

Z lotu ptaka. Bez konieczności lądowania.

Tunel stanowiący o przejściu.
Jasności i klarowności.

Jak na dłoni, ale całkiem otwartej na deszcz.

Transcendencja przynoszona w głębię instynktu.

Samozachowawczego.

Czyli w istocie nierozerwalnej.

Dom, do którego nie ma wstępu.
On jest w Sobie.

Są różne pułapy i ich percepcja, z tego co i czym człowiek jest.
Mówisz o stanach umysłu które nie dążą a egzystują.
To jest ta prawdziwość którą, ci którzy mają potrzebę jej szukać.

Emocje i nazywanie zwierzęcych potrzeb emocjonalnymi wyobrażeniami narzuca błąd obliczeniowy.
Najprostszym przykładem jest sex = miłość.

Naczynie jest łzawe, by oddychać

mund pisze:

Są różne pułapy i ich percepcja, z tego co i czym człowiek jest.
Mówisz o stanach umysłu które nie dążą a egzystują.
To jest ta prawdziwość którą, ci którzy mają potrzebę jej szukać.

Emocje i nazywanie zwierzęcych potrzeb emocjonalnymi wyobrażeniami narzuca błąd obliczeniowy.
Najprostszym przykładem jest sex = miłość.

Nie sądzisz, że chuć, do której nawiązujesz, powoduje wymazywanie tego, co zawiera się w sobie nierozerwalnie? Z łacińskiego "sexus" to płeć, a konkretnie rozdzielenie i odseparowanie pierwiastków jako samych reprezentacji. I tu kłania się zasada rodzaju, która mówi o tym, że płeć jako manifestacja przejawia się we wszystkim.

Może być jak piszesz, ja zakładam że takie są biologiczne uwarunkowania mózgu.
Postrzegamy tak, jak postrzegamy bo inaczej nie jesteśmy w stanie.
Limit poznawczy narzuca z góry pulę opcji do wyboru.
Kierunek zrozumienia, oderwania daje inne postrzeganie, co nie znaczy że neguje bądź nakłania nas do zmiany.
Tj. prawdziwość jest w tym że potrzeba jaka by ona nie była od po prostu słowa do czynu nigdy nie może być spełniona.
Świadomość tego zamienia pogoń w obserwację i dystans do nas i naszych potrzeb.
I nie mówię tylko tutaj o podanym przykładzie.

Niema jednej dobrej drogi, umysł o jednej drodze kończy się dziurą w potylicy.
Najczęściej na czyjąś korzyść.
Ale to już odbiegam w mój jeden z monotematów.

"Naczynie jest łzawe, by oddychać" - literacko / podlega interpretacji.

Naczynie płaczu.

Transcendentnego. Ku immanencji.
Piramidy
Wspinaczka po znaku równości. Jest ich więcej wyżej
Ku głebi nieskończonej.

Wierzchołek w punkt jest tylko wyborem.

Piramidy stare są i precyzyjne. To wybór tylko? Raczej Prawda.

Smacznego.

To nie gospoda.

Dzień dobry
Immanentność Mistrzowska w sobie i dla siebie to bardzo trudne i jeszcze zachowanie w tym stabilności. Immanentmości uczymy się całe życie a i tak najczęściej dopiero w drugiej połowie odkrywamy tego Mistrza wewnętrznego i zaczynamy pielęgnować lidera w sobie,o ile taką drogę obejmiemy. Takie są moje spostrzeżenia,jak rozmawiam z ludźmi czy ich słucham to slychać i widać w nich, a jeszcze zachować tego Mistrza w sobie i być otwartym na drugiego człowieka to dopiero sztuka i nieustanny dialog w głowie.

Niewiazanasu pisze:

Dzień dobry
Immanentność Mistrzowska w sobie i dla siebie to bardzo trudne i jeszcze zachowanie w tym stabilności. Immanentmości uczymy się całe życie a i tak najczęściej dopiero w drugiej połowie odkrywamy tego Mistrza wewnętrznego i zaczynamy pielęgnować lidera w sobie,o ile taką drogę obejmiemy. Takie są moje spostrzeżenia,jak rozmawiam z ludźmi czy ich słucham to slychać i widać w nich, a jeszcze zachować tego Mistrza w sobie i być otwartym na drugiego człowieka to dopiero sztuka i nieustanny dialog w głowie.

U mnie dziś kawa po libertyńsku, czyli wychłostana na stół.
Takie Dzień dobry.
To wręcz obrazuje, o czym piszesz.

Jest w tym też piękno związane z immanentną, istniejącą naturą niedoskonałości. Piękno żywiołowe, czyli integralne.

Intryguje mnie w tym aspekcie poznania podejście K. Wilbera. Mam na myśli dialog między tym, co jest, a tym, co stanowi pewne progi i jakby schody ku górze.

Mistrz Nas zachowuje.

Oj tak,kawa na wiele sposobów może smakować. Nadal odkrywam nowe smaki...
Dzień dobry jest dla mnie mistrzowskie w swej prostocie a mówi,bardzo wiele. Bardzo lubię prostotę.
Progi powiadasz....i to ku górze....kiedyś skakałam po dwa,trzy stopnie teraz analizuje pojedyńcze a i tak nie zawsze zrobie krok,ale dobrze mi z tym,nawet bardzo.

Dobrego Niewiazanasu

Czyli w przełożeniu na język rodzaju jesteś duchową reprezentacją żeńskiej energii Y, która manifestuje się w tym opisanym stanie lub otwartym hologramie.

W nurtach wschodnich prawdziwie zakorzenione są wartości, z których myśl starożytna czerpała.

Co sądzisz o tym zachodnim -integralnym języku w kontekście przywołanych tradycji?

Dzień dobry kawie i Wam.
Po przerwie ale dostrzegłam jeszcze pytanie tu zostawione przez Kruszynę.
Nurt zachodni nie daje nam czasu,pędzi i precyzyjnie celuje w problem, wszyscy tym nurtem jesteśmy otoczeni żyjąc w naszym Kraju. Tu się nie zastanawiasz tu szybko decydujesz i lecisz dalej. Jezyka wpojonego uzywasz by osiagnać skutek i to szybki najlepiej.
Wschód ma to do siebie,że ma czas i możesz zastanowić się jak podejść do momentu, do drugiego człowieka, tradycje bardziej przeżywasz niż odhaczasz by lecieć dalej.
Takie me wnioski.

Szczerze, ten model integralny, jako koncepcja i opis, ale już w odniesieniu do tu i teraz, całkowicie przestaje to być prawdziwe.
Często widzę transcendencję wręcz jako coś poza nami, jako chmurę. Potem, gdy zaczyna się to ścisłe- czyli doświadczenie, okno immanencji otwiera się w postaci deszczu, światła, dźwięków. Bez jakichkolwiek ram.
Było wiele szans historycznych na uznanie szerszych duchowych perspektyw, był przebłysk fenomenologii, ale to na gruncie teoretycznym i formalnym poddawało się deformacjom konceptualnym.

Sztuki szamańskie, Indianie i ich losy, rdzenność, „tańce deszczu”, istnienie bez pośredniczących kolonialnie instrumentów.

Kulturowe ryty i symbolika plemienna jako nierozerwalne, zostały gdzieś w integralnej hierarchii wręcz ewolucyjnie zapomniane.

To, co mistrzowskie, Jest.